Over Christian

Ik ben Christian Pické, landschapsschilder, en werk vanuit mijn atelier in de Vogezen in Frankrijk. In mijn schilderijen staan licht, atmosfeer en de voortdurend veranderende stemming van het landschap centraal.

Mijn werk ontstaat op het snijvlak van observatie, herinnering en verbeelding. Ik schilder zelden een bestaande plaats letterlijk na. Bergen, valleien, luchten en open landschappen die ik rondom mij of tijdens wandelingen en reizen observeer, vormen het vertrekpunt voor nieuwe landschappen. Ze lijken misschien vertrouwd, maar hoeven nergens werkelijk te bestaan.

Tussen werkelijkheid en verbeelding

Een landschap interesseert me niet omdat ik het zo nauwkeurig mogelijk wil reproduceren. Wat me boeit, is wat het met mij doet: de stilte van een uitgestrekte vallei, een pad dat tussen de heuvels verdwijnt, het licht dat plots door een wolkendek breekt of de dreiging van een naderend onweer.

Ik combineer elementen uit de werkelijkheid met herinneringen en verbeelding tot landschappen waarin ik zelf zou willen vertoeven — plaatsen waar je als het ware in kunt stappen en even tot rust kunt komen.

Daarom zoek ik niet naar fotografische precisie. Ik wil niet alleen schilderen wat ik zie, maar vooral wat een landschap bij mij oproept.

Een eigen weg naar de schilderkunst

Mijn ontwikkeling als schilder verliep grotendeels buiten het klassieke kunstonderwijs. Mijn eerste echte fascinatie voor schilderkunst ontstond door Roland Bogaert, een vriend van mijn ouders en een veelzijdig kunstenaar. Zijn aquarellen en pastels maakten grote indruk op mij en wakkerden een belangstelling aan die pas vele jaren later volledig tot ontwikkeling zou komen.

Rond mijn vijfendertigste begon ik zelf intensiever te schilderen en volgde ik gedurende drie jaar aquarellessen bij Luc De Smet. Vanuit aquarel ging ik experimenteren met pastel en uiteindelijk ook met olieverf.

In mijn zoektocht naar een manier van schilderen die bij mij paste, maakte ik kennis met verschillende vormen van directe landschapsschilderkunst. Later ontdekte ik het tonalisme en herkende daarin veel van wat mij ook in mijn vroegere aquarellen en pastels aantrok: een beperkt en samenhangend kleurgebruik, sterke aandacht voor licht en atmosfeer en het zoeken naar de algemene stemming van een landschap.

Doorheen de jaren zijn die verschillende invloeden steeds meer naar de achtergrond verdwenen en samengevloeid tot een eigen beeldtaal. Techniek is voor mij geen doel op zich. Ik kies en combineer technieken in functie van het landschap en vooral van de sfeer die ik wil oproepen.

Schilderen in één beweging

Ik werk hoofdzakelijk met olieverf en schilder meestal alla prima, nat-in-nat. Die directe manier van werken dwingt me om beslissingen te nemen en voorkomt dat een schilderij zijn spontaniteit verliest door eindeloos corrigeren.

Ik hou van zichtbare, levendige penseelstreken en van verf die ook echt verf mag blijven. Een lucht hoeft niet uit honderden zorgvuldig uitgewerkte details te bestaan om overtuigend te zijn. Soms kan één beweging van de borstel precies genoeg zijn om een wolk, een bergflank of een lichtvlek tot leven te brengen.

Die spontaniteit is belangrijk in mijn werk. Ik probeer het moment waarop alles samenkomt — compositie, kleur, licht en beweging — vast te houden voordat het schilderij te bedacht wordt.

Licht en atmosfeer

Licht is misschien wel het belangrijkste terugkerende element in mijn schilderijen. Het kan een landschap in enkele ogenblikken volledig veranderen. Dezelfde berg kan ’s morgens zacht en bijna vredig zijn en enkele uren later onder een donkere hemel een totaal andere aanwezigheid krijgen.

Ook daarom schilder ik zowel lieflijke als meer dreigende landschappen. Een blauwe hemel interesseert me evenzeer als een naderend onweer, zolang er een sfeer ontstaat die me raakt.

Ik probeer die vluchtige momenten niet letterlijk vast te leggen, maar ze te vertalen naar verf. Kleur en licht worden daarbij middelen om een gevoel van ruimte, stilte, beweging of dreiging op te roepen.

Leven en schilderen in de Vogezen

Mijn atelier bevindt zich in de Vogezen, midden in een landschap dat voortdurend verandert. Bergen, bossen en valleien reageren er ieder uur anders op het licht, het weer en de seizoenen.

Dat landschap is een dagelijkse bron van inspiratie. Niet omdat ik het letterlijk wil kopiëren, maar omdat het me voortdurend leert kijken. Mist die tussen de bergen blijft hangen, een plotselinge zonnestraal op een helling, sneeuw die bijna alle kleur uit het landschap haalt of wolken die zich boven een vallei samenpakken: het zijn observaties die later, soms onbewust, hun weg naar mijn schilderijen vinden.

Ook wandelen en reizen voeden mijn werk. Ik verzamel geen exacte beelden die ik later wil reproduceren, maar indrukken: kleuren, vormen, licht en atmosferen.

De sfeer van een landschap

Uiteindelijk probeer ik met mijn schilderijen geen verslag te maken van een bepaalde plaats. Mijn landschappen zijn eerder een uitnodiging om even ergens anders te zijn.

Ik wil dat je naar een schilderij kunt kijken en het gevoel krijgt dat het landschap verdergaat buiten het doek. Dat er achter die heuvel nog iets ligt, dat het licht ieder ogenblik kan veranderen of dat je dat pad zou kunnen volgen om te ontdekken waar het naartoe leidt.

Als een schilderij dat gevoel kan oproepen, heeft het voor mij zijn doel bereikt.

Schilderen en kennis doorgeven

Naast mijn eigen schilderwerk geef ik ook workshops aquarel. Aquarel was de techniek waarmee mijn eigen ontwikkeling als schilder echt begon en blijft voor mij een bijzonder directe manier om met kleur, licht en water te werken.

In mijn workshops ligt de nadruk niet op het slaafs volgen van vaste recepten, maar op begrijpen wat er op het papier gebeurt. Ik wil deelnemers leren kijken naar kleur, toonwaarden, compositie en licht, en hen vooral aanmoedigen om gaandeweg een eigen manier van schilderen te ontwikkelen.

Techniek is daarbij een middel, geen einddoel. Uiteindelijk gaat het erom voldoende vrijheid en vertrouwen te krijgen om niet alleen weer te geven wat je ziet, maar er ook iets persoonlijks van te maken.